Wij hebben met de kleuters met de hele klas 1 grote palmpaasstok gemaakt. Eigenlijk past dit veel beter bij de kleuters heb ik nu ervaren, omdat ze nog zo als groep verbonden zijn. Dit geeft de kleuters de kans naar eigen behoefte mee te doen, of te kijken naar hoe anderen iets maken. Een stok van ons samen i.p.v een individuele stok. Het was een kunst vandaag om de stok neer te zetten in de wind en regen. Toen hij net stond begon het hard te regenen en riepen ze allemaal; Snel juf haal hem weg. En toen kon juf gelukkig nog net de stok redden.

Daniel kwam donderdag in onze klas werken en zag de grote zon die we aan het plakken waren (de gele hoepel met slierten als symbool van de zon). OOOHHH prachtig en geweldig riep hij heel blij, zo een grote palmpaasstok. De kleuters vroegen zich af of er een hele grote reuze broodhaan op zou komen. Dit is wellicht voor volgend jaar een idee!
Ik zelf ben bij ieder jaarfeest weer op zoek naar een innerlijke verbinding met het feest, dat was met Palmpasen best een opgave voor me. Mijn ervaring is dat veel jaarfeesten verworden zijn tot “buitenkant” het is Palmpasen dus we lopen met een stok… Ik zoek dus heel bewust naar een vernieuwing van deze verbinding voor mezelf en dus ook voor de kinderen, omdat ik het niet heel interessant vind hoe de buitenkant eruit ziet.

Wellicht moeten we het maar eens heel anders doen dan je het meestal ziet? Dit is een vraag die me bezig houdt. Het mooie is dat ik merk dat de kleuters enthousiast waren. We zijn met alle kinderen om de grote Palmpaasstok gaan staan en hebben gezongen. Daarna is de klas van Christiaan met ons mee gegaan en zaten we met zijn allen heel knus in de kring.
De kleuters lieten hun kuiken spelletjes zien, de grote kinderen stonden op om een gedicht voor te dragen. Meester Christiaan vertelde een verhaal over een haan. Als afsluiting het geschenk; een broodhaantje voor de kleuters van de grote kinderen. Met liefde gebakken voor ons.

En deze vorm droeg voor mij veel meer bij dan een optocht lopen met een palmpaasstok….